Najpierw szukałam dla siebie. Potem zaczęli pytać znajomi.

Nie zaczęło się od pomysłu na portal. Zaczęło się od tego, że dla siebie umiałam znaleźć prawdziwe produkty. Masło od gospodarza, nie miks tłuszczów. Mydło o składzie z pięciu rzeczy. Wędlina bez azotynu. Pisałam do wytwórców i pytałam o skład, czasem o to, czyje jest mleko — raz dostawałam odpowiedź, raz ciszę.

Potem zaczęły się pytania. „Skąd masz ten ser?” „A gdzie kupujesz kremy dla małej?” Odpowiadałam z pamięci, później z notatek w telefonie. W końcu z listy, która zrobiła się za długa, żeby wysłać ją w jednej wiadomości.

Ta lista jest pierwszą wersją tego katalogu. Nie wymyśliłam niczego nowego — przestałam tylko trzymać ją dla siebie.

Najszybciej tłumaczy to mleko. Kiedy mówiłam znajomym, że mam bardzo dobre mleko, jedni rozumieli, że dobrze smakuje, a drudzy, że jest tanie. Ja miałam na myśli coś trzeciego: gospodarstwo, w którym krowy stoją na trawie, a nie na paszy dobranej tak, żeby dały jak najwięcej i jak najszybciej; oborę, w której da się wytrzymać; mleko, którego potem nikt nie przepala w przetwórni. To widać w składzie — zostaje w nim więcej tego, po co się je pije, choćby kwasów omega-3.

Z chlebem jest tak samo. Prawdziwy chleb rośnie na zakwasie, który ktoś karmi codziennie, a nie na gotowej mieszance z polepszaczami i „zakwasem w proszku” na liście składników. W jedzeniu patrzę też na to, czego w składzie nie ma: konserwantów i dodatków wstawionych po to, żeby towar przeleżał pół roku w hurtowni. W kosmetykach — na brak chemii, której nie umiesz nazwać, a która siedzi w słoiku, bo jest tańsza od tego, co powinno tam być.

Ubranie liczy się tak samo jak jedzenie. Nie tylko krój i moda, ale skład: bawełna, len, wełna zamiast plastiku z metką. To rzecz, którą nosisz przy skórze przez cały dzień.

Jedno zastrzeżenie, bo to nie jest obietnica. „Prawdziwy” znaczy u mnie tyle: produkt jest tym, co deklaruje sprzedawca, i da się to sprawdzić. Nie znaczy „zdrowszy” ani „lepszy” — co z tym zrobisz, zależy od ciebie.

Nie jestem urzędem i nie wydaję certyfikatów. Wybieram — i na tym stoi ta strona. Wiem, jak wygląda masówka udająca rzemiosło, bo uczyłam się tego przez lata na własnych zakupach. Cztery rzeczy muszą się zgadzać, żeby miejsce weszło do katalogu.

Czego tu nie ma

Sklepów, które nie mają towaru u siebie — tych, które przekazują zamówienie hurtowni, często z drugiego końca świata, i same paczki na oczy nie widzą. Towaru z hurtowni przepakowanego w cudzą etykietę. Masówki z dyskontu, choćby miała na opakowaniu łąkę i napis „tradycyjny”. Wpisów za pieniądze — reklamę można kupić gdzie indziej, obecności tutaj nie.

I nie będę udawać, że byłam. Przy 77 adresach i liście, która ma rosnąć, byłaby to nieprawda. Wolę napisać, czego nie wiem, niż zapewniać o czymś, czego nie sprawdziłam.

Dlatego na profilu sklepu są filary prawdziwości — nazwane powody, dla których to miejsce tu jest. Ma je 76 z 77 wpisów. Datę ostatniego sprawdzenia ma 63 i to jest dokładnie ta liczba, nad którą teraz siedzę. Zasady pracy i pieniądze opisuję w osobnej notce o redakcji.

Lista ma rosnąć w każdej kategorii, w której da się kupić coś prawdziwego. Chcę też, żeby z czasem swoje doświadczenia dopisywali czytelnicy: kto kupił, kto pojechał, co dostał. Na razie zgłoszenia i sprostowania przychodzą mailem i każde czytam sama — odpowiadam w ciągu 3 dni roboczych.